Blog

Coby Goederond

pedagoog - schrijfster


BLOG 2-1-2020


Het ‘nieuwe schrift’ gevoel                                         

 

Het nieuwe jaar is net begonnen.

Van alle kanten hebben we mooie, lieve wensen ontvangen van onze familie, vrienden, buren, op straat en in de supermarkt, via de app, de mail. Zoveel wensen …  en nu is dan dit nieuwe jaar net begonnen.

 

Voor mij is dit altijd een mooi moment met een vreemd soort spanning. Dat zit in het woord nieuw.

Een jaar voor je, met nieuwe mogelijkheden. Nieuw, iets achter je laten en opnieuw beginnen.

Je kunt ook denken: hoezo nieuw? Het gaat gewoon door, niks anders dan anders.

 

Toch heb ik bij het nieuwe jaar een speciaal gevoel dat lijkt op het gevoel dat ik had als kind, wanneer ik in een mooi nieuw schrift ging beginnen. Je wilde dit nieuwe schrift graag mooi houden, er geen vlekken in maken met je inkt , geen fouten maken, zodat je iets moest doorhalen, mooie letters schrijven op de lijntjes.

 

Een grappig beeld. Natuurlijk heb ik in de loop van mijn leven wel geleerd dat er toch een vlek in het schrift komt, dat je een fout maakt en dat je niet altijd die letters zo netjes recht schrijft.

 

Alle goeie wensen herinneren ons aan ons verlangen. Het is mooi dat verlangen levend te houden. Maar niet als een beklemmend gevoel van perfectie, een onrealistisch streven, want de vlek hoort net zo bij het schrift als de rechte letters.

Om te ontdekken, te ontwikkelen, te leven hebben we de ruimte nodig om te leren, ieder moment.

 

In mijn boek* beschrijf ik een liefdevolle manier om naar ontwikkeling te kijken. We kunnen naar het verleden kijken zonder wrok naar onszelf, we zijn nu waar we zijn en het verleden hoort net zo bij ons als de toekomst. Alle ontwikkelingsstadia hebben een plaats in het geheel. Het denken in fouten, gemiste kansen en mislukkingen mogen we loslaten. Deze manier van kijken gaat niet uit van onoverbrugbare tegenstellingen, zoals goed en fout. Ervaringen zijn een voedingsbodem voor verdere groei. Zoekend naar de verbinding, de heelheid. Vandaag zetten we een nieuwe stap in het nu, verbonden met onze kern, op weg naar de toekomst.

 

Een nieuw schrift, een nieuw jaar, met ‘nieuwe’ mogelijkheden.

 

 

*Citaat vrij, uit: ‘Mijn druppel op de gloeiende plaat’

________________________________________________________________________________________________________________


BLOG 2-12-19


You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one. 


In deze prachtige tekst van John Lennon komen twee aspecten samen.


You may say I’m a dreamer… Ik herken hierin mijn angst om over positieve optimistische dingen te schrijven, over de zorg voor onze leefomgeving en mij daarbij te laten inspireren door de prachtige kwaliteiten van kinderen. Mijn boek staat er vol mee. ‘Mijn druppel op de gloeiende plaat’, hoe kom ik erbij dat zoiets kleins iets zou kunnen betekenen? Het voelt soms net of ik mij moet verantwoorden. In mijn boek schrijf ik het zo:

 

Lange tijd durfde ik mij niet zo kwetsbaar op te stellen door hierover te schrijven, omdat het zo eenvoudig klonk. Het lijkt of iets pas telt als het groot en ingewikkeld is. Ik was bang niet serieus genomen te worden en weggezet te worden als dromer, terwijl deze visie juist in alle eenvoud stevig verankerd is in de realiteit.

 

Het is heel makkelijk en begrijpelijk om pessimistisch te worden en te kijken naar wat er allemaal niet kan, maar dan komen we niet in beweging.

Ik kies voor optimisme, niet vanuit arrogantie, naïviteit of door weg te kijken van de realiteit. Niet als een makkelijk antwoord op alle problemen, maar als een verhelderend perspectief op weg naar oplossingen. Optimis­me als een kracht om in beweging te komen.

 

Want, om met het laatste gedeelte van de tekst te eindigen … but I’m not the only one.

 

Hoe klein mijn invloed ook mag lijken, ik wil die druppel op de gloeiende plaat zijn, niet in de traditionele betekenis dat het toch niet zal baten, maar in het vertrouwen dat zelfs het kleinste druppeltje de plaat kan helpen afkoelen, samen met vele andere druppels.

Ik wil ontdekken wat ik wél kan doen op mijn plaats in het geheel, in het volste vertrouwen dat veel meer mensen klaar zijn met machteloosheid en hun verantwoordelijkheid willen nemen om zo een bijdrage te leveren op hun eigen manier. Hun eigen druppel op de gloeiende plaat.

 

Veel druppels samen kunnen een oceaan van verschil maken.

 

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


BLOG 21-11-19


Onderstaande brief schreef ik naar de Kamervoorzitter mevr. Arib n.a.v. het Kindervragenuur aan de Tweede Kamer op 19 november.

 

‘De vragen van de kinderen waren volgens de kabinetsleden vaak beter dan die van de echte Kamerleden.’ (citaat NOS app)

 

Ik vind het een mooi initiatief, vandaar dat ik de Kamervoorzitter deze brief schreef en haar een exemplaar van mijn boek toestuurde, omdat ik in mijn boek beschrijf hoe wij ons kunnen laten inspireren door de wijsheid van kinderen.

 

 

 

Aan de voorzitter van de Tweede Kamer, mevrouw Arib,                             Zelhem 21-11-19

 

Geachte mevrouw Arib,

 

Wat ontzettend fijn dat u het debat met de kinderen in de Tweede Kamer zo respectvol begeleidde en dat u zo openstond voor wat de kinderen naar voren brachten. Uw uitspraak dat u zich een beetje schaamde voor de grote hoeveelheid plastic verpakkingen in het Tweede Kamer Restaurant en uw toezegging daar iets aan te doen, vond ik erg mooi.

 

Hiermee liet u zien dat u van kinderen wil leren. Vaak zijn wij natuurlijk terecht bezig met grote problemen in de wereld, maar vergeten we dat we heel dichtbij in ons dagelijks leven zelf zoveel kunnen doen, al lijken dat misschien maar kleine dingen. Kinderen laten dat ons op een geweldige manier zien.

Deze houding zou naar mijn idee helpen, want als we met de verwonderde blik van kinderen naar de wereld zouden kijken, zou die er heel anders uitzien. De manier waarop je de wereld ervaart, maakt uit wat je ziet en hoe je ermee omgaat.

 

De kwaliteiten van kinderen zouden ons juist nu in deze tijd goed van pas komen, omdat ze in alle eenvoud de essentie blootleggen en dat niet alleen. Door het onbevangen optimisme ontstaat daadkracht waar wij ons als volwassenen vaak gevangen voelen in machteloosheid.

 

Precies hierover gaat mijn boek: ‘Mijn druppel op de gloeiende plaat’
‘Toekomstoptimisme geïnspireerd door de wijsheid van kinderen’.

 

Hoe klein een druppel ook mag lijken, het is ‘mijn druppel op de gloeiende plaat’. In het vertrouwen dat veel druppels samen een oceaan van verschil kunnen maken.

 

Mijn boek wil ik u graag cadeau geven, omdat ik denk dat u het herkent.

 

Ik heb dit boek geschreven als oma en pedagoog om met wat ik van kinderen heb mogen leren iets te betekenen voor hun toekomst.

 

Ik hoop dat u het met veel plezier zult lezen.

Met vriendelijke groet,

Coby Goederond